مسأله 2 - در قضاى سجده و تشهد بايد شرايط نماز ، مانند پاك بودن بدن و لباس و رو به قبله بودن و شرايط ديگر مراعات شود ، بلكه جايز نيست فاصله ميان آنها و نماز به چيزى كه منافى نماز است ، لكن اگر منافى به‌جا آورد لازم نيست اعادهء نماز ؛ گرچه سزاوار نيست ترك احتياط در صورت ترك عمدى . مسأله 3 - اگر سجده يا تشهد را چند دفعه فراموش كند ، بايد بعد از نماز قضاى هر چه را كه فراموش كرده به‌جا آورد ، و لازم نيست كه معيّن كند كه قضاى كدام يك آنها است و همچنين لازم نيست مراعات ترتيب . مسأله 4 - اگر سجده و تشهد را با هم فراموش كرده باشد قضاى آنچه كه اول فوت شده مقدم بدارد بنابر احتياط وجوبى ، و اگر نداند كدام اول فراموش شده ، بايد احتياطاً آنچه را كه اول به‌جا مىآورد بعد تكرار كند ، پس اگر اول سجده را قضا كرد بعد تشهد را ، دوباره سجده را قضا كند ، و اگر اول تشهد را قضا كرد بعد سجده را ، دوباره تشهد را نيز قضا كند . مسأله 5 - سلام دادن در قضاى تشهد لازم نيست ، كما اين كه تشهد و سلام در سجدهء قضايى واجب نيست ، بلى اگر فراموش شده تشهد اخير باشد ، پس احوط آوردن آن است به قصد قربت مطلقه - بدون نيت ادا و قضا - و آوردن سلام بعد از آن و احوط آوردن سجدهء سهو است در آن ، كما اين كه اگر فراموش شده سجدهء اخيره از ركعت اخيره باشد سجده را اتيان كند به قصد قربت مطلقه و تشهد و سلام و سجدهء سهو به‌جا آورد بنابر احوط ؛ اگرچه اقوا آن است كه تشهد و سجده به عنوان قضا است ، و تشهد و سلامى كه گفته هر يك در محل خود واقع شده . مسأله 6 - اگر معتقد شود فراموشى سجده و تشهد را بعد از گذشتن محلِ تدارك در حال نماز ، و بعد از فراغ از نماز شك كند كه آيا اتيان كرده بود يا نه ، قضا نمايد بنابر احوط ، گرچه واجب نيست قضا ، بنابر اقوا .